मेरो कथा

नमस्ते, म रुपा... यो कथा मेरो जीवनको त्यो समयको हो जब म कलेज पढ्दै थिएँ। हामी दुवै एउटै कक्षामा थियौं, तर सुरुमा हामीबीच खासै कुरा हुँदैन थियो। ऊ एउटा शान्त र आकर्षक केटा थियो; लामो कपाल, गहिरा आँखा र उसको त्यो मुस्कानले मलाई हरेक पटक हेर्दा मनमा एउटा मीठो हलचल पैदा गर्थ्यो। म पनि ऊप्रति आकर्षित थिएँ, तर हामीले कहिल्यै खुला कुरा गरेनौं। कलेजका ती दिनहरूमा मात्र आँखा जुधाउने, हल्का मुस्कान आदानप्रदान गर्ने... आकर्षण बिस्तारै बढ्दै थियो, जसरी एउटा फूल वसन्तमा बिस्तारै खिल्छ।

समय बित्दै गयो, कलेज सकियो र हामी आ-आफ्नो बाटो लाग्यौं। मलाई लाग्थ्यो, यो आकर्षण मात्र एउटा सम्झना बन्नेछ। तर भाग्यको खेल!

एक दिन, वर्षौंपछि, म एउटा क्याफेमा एक्लै कफी पिउँदै थिएँ। बाहिर हल्का वर्षा झरिरहेको थियो। अचानक ढोका खुल्यो र ऊ भित्रियो। "रुपा? तिमी यहाँ?" उसले मुस्कुराउँदै भन्यो। म पनि छक्क पर्दै हाँसें, "हो, कस्तो संयोग!" हामीले घण्टौं कुरा गर्‍यौं। त्यो अप्रत्याशित भेटले हाम्रो वर्षौंदेखिको मौन आकर्षणलाई यसरी ब्युँझायो, मानौं पुरानो आगोमा कसैले हावा हालेको छ।

कुराकानी गहिरिँदै जाँदा उसले मेरो हात समातेर भन्यो, "तिमीलाई देख्दा लाग्छ, समय यहीँ रोकिएको छ।" मेरो शरीरमा एउटा मीठो कम्पन छुट्यो। हामी क्याफेबाट निस्कियौं र उसले मलाई घरसम्म छोडिदिने भयो। घर पुग्दा उसले मलाई गहिरो हेर्दै भन्यो, "आजको भेटलाई एउटा सुन्दर सम्झना बनाऔं।" म सहमत भएँ र हामी भित्र गयौं।

सुरुमा सबै कुरा बिस्तारै भयो। हामी सोफामा बसेर कुरा गर्दै थियौं, उसले मेरो कपालमा हात घुमाउँदै माया गर्न थाल्यो। उसले मलाई नजिक तानेर ओठमा हल्का चुम्बन दियो, जसरी बिहानको शीतले कोपिलालाई छुन्छ। मेरो सास छिटो भयो। उसका हातहरू बिस्तारै मेरो शरीरको आवरण माथि सर्न थाले, मेरा संवेदनशील पत्रहरूलाई स्पर्श गर्दै, जसरी हावाले फूललाई फक्रिन बाध्य पार्छ। म त्यो मीठो डुबानमा फुसफुसाएँ, "हजुर... अझै मिठास..."

ऊ बिस्तारै तल झर्‍यो, मेरा बाँकी आवरणहरू फुकाल्दै। मेरो भित्री उपत्यका वर्षायामको माटोझैं रसिलो भइसकेको थियो। उसका ओठ र श्वासले त्यो ओसिलो गुफाको गहिराइलाई यसरी चुम्न थाले, जसरी भमराले फूलको रस पिउँछ। उसका औंलाहरूले गहिरो राग अलाप्दै थिए र हातहरूले मेरो कम्मरमा ताल मिलाइरहेका थिए। म कमाउँदै चिच्याएँ, "आह्ह्... यस्तै माया..."

मैले पनि त्यो माया फर्काएँ। उसको आवरण खोलेर उसको त्यो तातो र बलियो पौरखलाई आफ्ना हातहरूमा समेटें, बिस्तारै सुम्सुम्याउँदै आफ्ना ताता ओठहरूले त्यसको शिखरलाई गहिरोसँग पुजें। मेरो यो समर्पणले उसलाई पनि पूर्ण उन्मादमा पुर्‍यायो।

अब हाम्रो प्रेम एउटा जङ्गली आँधीमा बदलिँदै थियो। उसले मलाई उठायो र ओछ्यानमा लग्यो। पछाडिबाट मलाई आफ्नो बाहुपासमा कस्तै, उसले आफ्नो बलियो छाल मेरो गहिरो तलाउमा छिरायो। हाम्रा शरीरहरू एउटै मीठो लयमा मिसिन थाले, बिस्तारै त्यो ताल झन् झन् तीव्र बन्दै गयो। उसका हातहरूले मेरो कपाल तान्दै, मेरो कम्मरलाई समातेर यस्तो वेग दिइरहेका थिए, जसरी दुईवटा छालहरू तुफानमा नाच्छन्। मेरो शरीर पसिनाले चम्किरहेको थियो र प्रेमको रस बगिरहेको थियो।

हामीले प्रेमको दिशा बदल्यौं। म उसको माथि बसेर त्यो आँधीको नेतृत्व गर्न थालें, मेरा वक्षहरू उसकै तालमा हल्लिँदै थिए... उसका हातहरू मेरा तिघ्रामा घुम्दै थिए। "आह्... कति गहिरो..." मेरो शरीर पहिलो पटक आनन्दको त्यो असीमित छालमा डुब्यो।

तर ऊ रोकिएन। उसले मलाई सुताएर मेरा खुट्टाहरूलाई आफ्नो काँधमा राख्यो र झनै गहिरोसँग हाम्रो मिलनको वेग बढायो। अनि अन्तमा, मलाई घोप्टो पारेर, पछाडिबाट झनै आक्रामक बन्दै, उसका औंलाहरूले मेरा नदेखेका रहस्यहरूलाई स्पर्श गरे... म आनन्दको दुईवटा ठूला पहिरोमा खसें, तृप्तिको बाढी बगाएर।

अन्तमा, ऊ पनि एउटा लामो सास फेर्दै चुचुरोबाट खस्यो, र उसको त्यो तातो अमृत मेरो ओठको नजिकै बर्सियो। मैले त्यो प्रेमको मिठासलाई स्वाद लिँदै स्वीकारें। अनि हामी एकअर्कामा जेलिएर निदायौं।

मैले उसको कानमा फुसफुसाएँ, " भोलि पनि आऊ ल ।