एउटा बिर्सिनसक्नुको भुल

रातको करिब ९ बजिसकेको थियो। बाहिर ठूलो झरी परिरहेको थियो, जसले काठमाडौंको सडकलाई एउटा रहस्यमयी ऐनाजस्तै टल्काएको थियो। म (रूपा) एउटा अपरिचित होटलको कोठा नम्बर ४०४ को बाहिर उभिएको थिएँ। मेरो कलेजको पुरानो साथी 'आर्यन' ले मलाई त्यहाँ एउटा 'सरप्राइज' को लागि बोलाएको थियो। वर्षौंपछि हाम्रो कुराकानी सुरु भएको थियो र आजको यो भेट हाम्रो सम्बन्धको नयाँ मोड हुनेवाला थियो।

मैले बिस्तारै ढोका ढकढक्याएँ। ढोका पहिले नै खुला थियो। भित्र पस्दा कोठा एकदमै मधुरो प्रकाशमा डुबेको थियो। कता-कता सुगन्धित मैनबत्ती र 'स्यान्डलवुड' को बासना हावामा तैरिरहेको थियो। बेडमा एउटा पुरुष आकृति आधा ढल्केको थियो, जसले आफ्नो अनुहार एउटा किताबले छोपेको थियो।

"आर्यन... तिमीले त साँच्चै माहोल बनाएछौ नि," मैले मुस्कुराउँदै उसको नजिकै गएर भनें।

उसले केही बोलेन, मात्र आफ्नो हात अगाडि बढायो र मेरो हात समातेर मलाई आफूतिर तान्यो। उसको स्पर्शमा एउटा अनौठो शक्ति र तातोपन थियो। म उसको काखमा खसें। उसले मलाई अँगालो हाल्दा उसको पर्फ्युमको बासना अलि फरक लाग्यो—यो आर्यनले लगाउने सुगन्ध थिएन। तर त्यो क्षणको तीव्रता यति धेरै थियो कि मेरो तर्क गर्ने शक्ति हरायो।

उसका हातहरूले मेरो कपाल सुम्सुम्याउन थाले, र ऊ बिस्तारै मेरो घाँटीको नजिक आयो। उसको श्वासको तापले मेरो शरीरमा बिजुली दौडायाे। उसले मलाई बिस्तारै ओछ्यानमा सुतायो र मेरा ओठहरूलाई आफ्नो नियन्त्रणमा लियो। त्यो चुम्बन यति जङ्गली र भोको थियो कि म पूरै पग्लिएँ। तर जब उसले मलाई माथिबाट हेर्‍यो, सानो प्रकाशको किरण उसको अनुहारमा पर्‍यो... म झस्किएँ!

"तिमी... तिमी त आर्यन होइनौ? समीर?" मेरो सातो गयो। समीर, जो आर्यनको मिल्ने साथी थियो र कलेजमा हामी बीच सधैं एउटा मौन प्रतिस्पर्धा हुन्थ्यो।

"आर्यन त आउँदैन रूपा," समीरले गहिरो स्वरमा भन्यो, "आजको यो रात त मैले तिम्रो लागि मात्र बुक गरेको हुँ। ऊ त केवल एउटा माध्यम मात्र थियो तिमीलाई यहाँसम्म ल्याउन।"

म उठ्न खोजें, तर समीरले मलाई फेरि आफ्नो बलियो बाहुपासमा बाँध्यो। "एकछिन सोच त रूपा, के तिमी साँच्चै यहाँबाट जान चाहन्छौ? के तिम्रो शरीरले अहिले जे महसुस गरिरहेको छ, त्यसलाई तिमी झुटो भन्न सक्छौ?"

उसको कुरामा एउटा यस्तो आकर्षण थियो कि म रोकिएँ। मेरो शरीर समीरको स्पर्शमा यसरी प्रतिक्रिया दिइरहेको थियो, मानौं म वर्षौंदेखि यही प्यासको खोजीमा थिएँ। एउटा डर र अर्कोतिर एउटा अनौठो उन्माद—म दोधारमा थिएँ, तर मेरो मनको ढोका खुलिसकेको थियो।

"तिमी... तिमीले यो सबै योजना बनाएका थियौ?" मैले फुसफुसाएँ।

उसले जवाफ दिनुको सट्टा मेरा बाँकी आवरणहरूलाई बिस्तारै हटाउन थाल्यो। "योजना भन्दा पनि यो एउटा यस्तो तृष्णा थियो, जसलाई मैले कलेज देखि नै दबाएर राखेको थिएँ," उसले भन्यो।

अब कोठाको तापक्रम ह्वात्तै बढेको थियो। समीरको पौरख र मेरो समर्पण बीच एउटा युद्ध सुरु भयो। उसले मलाई सोफामा घोप्टो पारेर पछाडिबाट आफ्नो बाहुपासमा कस्यो। उसका हातहरूले मेरो कम्मरमा ताल दिँदै गर्दा, उसको बलियो पौरखले मेरो ओसिलो गुफाको गहिराइमा आफ्नो साम्राज्य फैलाउन थाल्यो। त्यो मिलन यति आक्रामक र जङ्गली थियो कि म आफ्नो नाम समेत बिर्सिन थालें।

जसरी आँधीले रुखका पातहरूलाई हल्लाउँछ, त्यसरी नै हामी दुवै एउटा यस्तो लयमा मिसियौं जहाँ कुनै नियम थिएन। मैले पनि उसलाई माया फर्काउन थालें, उसको माथि बसेर त्यो छालको गतिलाई आफैंले नियन्त्रण गर्न थालें। मेरा वक्षहरू हावामा स्वतन्त्र भएर हल्लिरहेका थिए र समीरले त्यसको रस र तातोपनलाई आफ्ना ओठहरूले स्वाद लिइरहेको थियो।

चरम सीमामा पुग्नै लाग्दा, फेरि एउटा ठूलो ट्विस्ट आयो! अचानक होटलको ढोकाको घण्टी बज्यो। हामी दुवै रोकियौं।

"को होला यो बेला?" म डराएकी थिएँ।

समीर मुस्कुरायो, "डराउनु पर्दैन, त्यो आर्यन नै हो। उसलाई थाहा छ म तिमीसँग छु। हामीले यो कुरा पहिले नै सल्लाह गरेका थियौं।"

म स्तब्ध भएँ! यो त झन् ठूलो धोका थियो, तर यो धोकामा एउटा यस्तो अनौठो र रोमाञ्चक आनन्द थियो, जसले मलाई झन् बढी उत्तेजित बनायो। त्यो रहस्य र त्यो 'रिस्क' ले मेरो शरीरको भोकलाई झन् बढावा दियो।

मैले समीरलाई अझ कसिलो गरी समातें र भनें, "अहिले ढोका नखोल... मलाई यो जंगलीपन अझै गहिराई सम्म चाहिएको छ।"

हाम्रो मिलन फेरि सुरु भयो, यो पटक झन् बढी उन्मादका साथ। समीरले मलाई काँधमा राखेर, मेरो शरीरको हरेक कुनालाई आफ्नो स्वामित्वमा लियो। अन्तमा, एउटा ठूलो सुनामी जस्तै गरी हामी दुवै आनन्दको त्यो बाढीमा बगेर गयौं।

त्यो रात रूपाको लागि मात्र एउटा भेट थिएन, एउटा यस्तो रहस्यको उद्घाटन थियो, जहाँ धोका पनि प्रेम भन्दा मीठो हुँदो रहेछ।