रात्रि बसको यात्रा

यो बैशाखको महिना, बाहिर टन्टलापुर घाम भए पनि मेरो मनभित्र एउटा अर्कै हुरी चलिरहेको थियो। बुटवलबाट काठमाडौँको त्यो नाइट बसको यात्रा मेरो जीवनको सबैभन्दा 'अश्लील' र 'सत्य' कथा बन्ला भन्ने मैले सोचेकै थिइनँ। म सविता, एउटी शिक्षिका, जसले दिनभरि नैतिकताका कुरा पढाउँछे, तर त्यो रात मेरो 'नैतिकता' त्यो ड्राइबरको पसिना र बिर्यमा कसरी विलीन भयो, त्यो आज म यहाँ पोख्दै छु।

त्यो रात बसको क्याबिनमा छिर्दा मलाई अलिअलि डर र अलिअलि कौतूहल थियो। ड्राइबर निकै अग्लो, भारी जिउडालको र हेर्दै 'जङ्गली' देखिने खालको थियो। उसले बस स्टार्ट गर्नेबित्तिकै मतिर हेरेर कुटिल हाँसो हाँस्यो। मलाई थाहा थियो, यो यात्रा साधारण हुनेवाला छैन।

"नानी, यति राम्री मान्छे, बुढो बिदेसमा त होला। राति निद्रा कसरी लाग्छ हँ? तिम्रो यो कुर्ताभित्रको ज्यान त आज साह्रै तिर्खाएको जस्तो छ नि!"

उसको त्यो पहिलो प्रहारले नै मेरो सातो उडायो। मेरो संस्कारी मनले भन्यो— "सविता, यसलाई गालामा एउटा चड्कन लगा र झरेर हिँड।" तर मेरो शरीर? मेरो शरीर त उसको त्यो 'रफ' बोली सुन्नेबित्तिकै भित्रभित्रै तात्न थालिसकेको थियो। मैले मन्द स्वरमा भनेँ— "धत्! के बोल्नुभएको लाज नभईकन? अगाडि हेरेर गाडी चलाउनुस्, म संस्कारी घरकी बुहारी हुँ।"

मैले 'नाइँ' त भनेँ, तर त्यही बेला मेरो हातले आफ्नै कपालका लट्टा सुम्सुम्याउन थाल्यो। यो मेरो शरीरले उसलाई दिएको पहिलो 'हरियो झण्डा' थियो। उसले मेरो त्यो इशारा बुझिहाल्यो।

मुग्लिनको उकालो काट्दै गर्दा क्याबिनको वातावरण यति तातो भयो कि मलाई सास फेर्न गाह्रो हुन थाल्यो। उसले ५ सेकेन्ड बाटो हेर्थ्यो र ५ सेकेन्ड मेरो काखतिर मुख ल्याएर लामो सास तान्थ्यो। उसले सुँघिरहेको थियो—मेरो शरीरबाट निस्किएको त्यो 'मुतको जस्तो उत्तेजक र नुनिलो बास्ना'। मलाई आफैँसँग लाज लागिरहेको थियो, तर म आफ्नो खुट्टा खुम्च्याउन र उसको कडा पसिनाको गन्धमा लट्ठिन छोड्न सकिरहेकी थिइनँ।

उसले गियर फेर्दा पटक-पटक मेरो तिघ्रामा आफ्नो भारी हात ठोक्काउँथ्यो। म भन्थेँ— "छ्या दाइ, अगाडि हेर्नु न, खोलामा जाला!" तर उसले हाँस्दै भन्थ्यो— "खोलामा त तिम्रो यो जवानी पो जाला जस्तो छ नानी।" उसको त्यो ३-४ दिन ब्रस नगरेको कडा सास जब मेरो गालामा ठोकिन्थ्यो, मेरो मेरुदण्डमा एउटा जङ्गली करेन्ट दौडिन्थ्यो।

अँध्यारो जङ्गलको बाटो थियो। उसले अचानक एउटा हातले मेरो कम्मरमा झ्याप्प समात्यो र मलाई आफूतिर तान्यो। म डराएकी थिएँ, मेरो 'शिक्शिका सस्कारी छोरी बुहारीको' को छवि आँखाअगाडि नाचिरहेको थियो, तर उसको त्यो जङ्गली पकड यति शक्तिशाली थियो कि मैले प्रतिकार गर्नै सकिनँ।उस्ले एक हातले मलाइ निमोठ्दै अर्को हातले बस चलाउदै त्यस्को एक बित्ताको जिब्रो मुखमा हाल्यो मुख भरिदियो।उ घुर्दै आफ्नो त्यो मुख मेरा बुबुमा जोडले धसार्दै उसले भन्यो— "अहिले तिम्रो यो संस्कारलाई मेरो फुस्सिको पिच्कारीले पखाल्दिन्छु, हेर्दै जाऊ।"भन्दै मेरा नितम्बमा प्याट्ट पिट्यो।

खल्लासिले हेरेको देखे म झटपट यता सरे।ड्राइबरले त आफ्नो पेन्ट बाट एक हातको बुल्गरिङ्ग निकालेर देखाउदै जिब्रो निकाल्दै बोलायो। त्यति भारी हुदो रहेछ म त मर्दिन सोचे।खल्लुले हेरिराथ्यो।म सुतेजसरी ड्राइबरको कानमा खल्लुको बारेमा भने।ड्राइबर बाघ बन्यो त्यहा बाटो किलियर पार्दियो।बिचराले बस चलाउदै मात्तिन अप्ठेरो भएको थियो।त्यसैले सजिलो बनाए। 2 सेकेन्ड बाटो हेर्ने 3 सेकेन्ड मुख भित्र जिब्रो हाल्ने 5 सेकेन्ड तलका प्वाल सफा गर्ने।यो क्रम चल्दा केही होस हवास रहेन।मैले धेरै पटक छल्काइदिए।मैले सकिन समर्पण गरे म कोल्टिए उन्ले बस चलाए मैले अटि नअटि उन्को बुल्गरिङ्ग मुख मा राखे र सक्क गरे। उन्को चाक्कको प्वालमा जिब्रो हाल्दिए।

उन्मक्त भएर जङगली जसरी उनी कराउदै कक्रक्कै परे।

त्यो ५ सेकेन्डको खेल थियो। उसले बस चलाउँदै गर्दा नै मलाई झ्याप्प पारेर आफ्नो साम्राज्य खडा गर्यो। जब उसको त्यो 'तातो र जङ्गली बिर्य' एकै झट्कामा मेरो गहिराइमा पुग्यो, मलाई लाग्यो म यो धर्तीमै छैन। मेरो शरीरमा यस्तो कन्ट्राक्सन भयो कि म बहुलाएँ। मेरो संस्कारी मुखबाट केवल एउटा सुस्केरा निस्कियो— "ओ गड... दाइ... म त सकिएँ...!"

बिहान काठमाडौँको कलङ्कीमा झर्दा म फेरि त्यही 'सभ्य' सविता थिएँ। तर मेरो कुर्ताको भित्र त्यो ड्राइबरको तातो बिर्य र कडा गन्ध अझै पनि ताजै थियो। बाहिरबाट म शिक्षिका थिएँ, तर भित्रबाट म त्यो जङ्गली ड्राइबरको 'बिर्यको डस्टबिन' बनेर रमाइरहेकी थिएँ।